DOM KULTURY DZIELNICY URSYNÓW

 

Projekt zgłoszony do konkursu o nagrodę architektoniczną im. Małgorzaty Baczko i Piotra Zakrzewskiego



 

ROK: 2011
LOKALIZACJA: Warszawa
POWIERZCHNIA: 4635m2
FUNKCJA:

usługowa

   
Idea

Założeniem projektu było stworzenie obiektu podnoszącego rangę Ursynowa jako dzielnicy ważnej na kulturalnej mapie Warszawy. Budynek sam w sobie powinien być na tyle ciekawy, żeby przyciągał nawet bez użycia dodatkowych mechanizmów reklamy. Jego forma powinna być niejako obrazem celów jakie ma przed sobą postawiona funkcja domu kultury na Ursynowie. Czyli jego architektura sama w sobie powinna prowokować do myślenia. Obiekt powinien także być miejscem innowacyjnym prowokującym społeczność lokalną do rozwoju. Jego forma oraz rozwiązania techniczno – materiałowe mają także na celu eksponować postęp cywilizacyjny.

Ursynowski dom kultury

Jednym z podstawowych założeń jest otwartość obiektu, zachęcanie formą do skorzystania z jego usług, łatwość komunikacji z nawet przypadkiem znajdującymi się w jego pobliżu ludźmi. Dostępność z poziomu ulicy, w pewnym sensie przenikanie placu, ulicy do wnętrza. Nie powinno być bariery zniechęcającej do wejścia do środka nawet dla przypadkowego przechodnia.

Dom kultury to obiekt łączący wiele dyscyplin sztuki i życia codziennego. Kierując się ideą w której forma odwzorowuje funkcję wielość dziedzin uprawianych wewnątrz domu powinna być odzwierciedlona w wyrazie architektonicznym budynku. Działy tematyczno – funkcjonalne domu kultury powinny być w pewien sposób eksponowane na zewnątrz budynku, należałoby także uwidocznić ich mnogość tak by patrząc na obiekt każdy mógł dostrzec, że ma do czynienia z strukturą łączącą wiele dziedzin życia i sztuki. Dom nie powinien być monolitem. Przeczącym temu założeniu aspektem koncepcji jest dążenie do stworzenia jednolitej formy nie starającej się konkurować z dominantą przestrzenną jaką jest kościół Wniebowstąpienia Pańskiego. Problem do rozwiązania w części koncepcyjnej staja się pogodzenie sprzecznych dążeń. Z jednej strony do obrazu mnogości form eksponowanych na zewnątrz budynku a z drugiej do stworzenia bardzo spokojnej, jednolitej architektury pamiętając jednocześnie by obiekt był w pewnym sensie nowoczesny.

Opis ogólny:

 Powstały obiekt ma 3 kondygnacje nadziemne i jedną podziemną. W piwnicy znajduje się garaż podziemny na 89 stanowisk. Dom kultury posiada salę widowiskową na 215 osób, księgarnię, kawiarnię, kręgielnię, szkołę tańca oraz inne funkcję kulturalne. Parter budynku jest w pełni otwarty na strefę zewnętrzną. Elewacje pokryte są blachą perforowaną.


różnorodność i wielowątkowość wnętrza: wielość funkcji domu kultury powinna być odzwierciedlona w strukturze przestrzennej budynku. Każdy blok programowy ma swoją odrębną bryłę i kolor – łatwość identyfikacji.
 

Wielobryłowość wnętrza budynku

W pewien sposób zostały stworzone budynki w budynku. Otwarte przestrzenie komunikacyjne łączą niezależne bryłowo elementy. Każdy zespół pomieszczeń o odrębnej tematyce posiada swój własny wyodrębniony bryłowo i kolorystycznie obiekt we wnętrzu. Sprawia to, że poszczególne dziedziny domu kultury odzwierciedlone są w jego strukturze. W celu podkreślenia tego efektu został zastosowany szklany dach w częściach publicznych łączących strefy tematyczne.
 

Program funkcjonalny

Budynek jest podzielony na wyraźne bloki programowe. Podział funkcjonalny przekłada się także na wyraźny podział, identyfikację wizualną każdego z działów.
Do podstawowych działów należą: świat dźwięku i obrazu, klub seniora, kręgielnia, teatr lalek, strefa wolnego czasu dzieci, pracownie edukacji kulturalnej, multicentrum, sztuka plastyczna, szkoła tańca oraz administracja

Poza podstawowymi działami domu kultury wyróżnić można strefę publiczną budynku. Znajduję się ona na parterze i tworzy jedną przestrzeń mieszczącą wiele funkcji. W jej skład wchodzi: hall wejściowy, księgarnia, sala wystawowa, kawiarnia oraz foyer sali widowiskowej

Walorem tej przestrzeni jest możliwość jej aranżacji, dostosowywania do potrzeb. Kiedy w obiekcie odbywa się duże wydarzenie, salę widowiskową razem z foyer, szatniami, toaletami i kawiarnią można oddzielić od reszty budynku tak, by impreza nie zakłócała funkcjonowania domu kultury.


monolityczność bryły zewnętrznej: Elewacje zewnętrzne są być spokojne, nie konkurujące z dominantą Kościoła, nie zasłaniać go oraz być identyfikowane z osiedlem a nie kościołem.
 

Monolit w kontekście, a wielowątkowość wnętrza

Wychodząc z założenia, że zewnętrzna powłoka budynku powinna być jednolita, nie wyróżniająca się i nie konkurująca z budynkiem kościoła elewacje zewnętrzne powleczone zostały białą blachą perforowaną identyczną ze wszystkich stron budynku. Przysłania ona wielobryłową strukturę wnętrza obiektu w pięćdziesięciu procentach przeźroczystości. Powoduje to, że na pierwszy rzut oka budynek jest monolityczną bryłą, jednak kiedy przyjrzymy się temu co dzieje się za siatką dostrzegamy złożoność wnętrza. Kolorowe bryły delikatnie prześwitują przez powłokę tworząc jednocześnie efekt monolitu i wielowątkowości. Biały kolor blachy jest identyczny z odcieniem sąsiednich budynków mieszkalnych. Fakt ten sprawia, że budynek można identyfikować z osiedlem a nie z kościołem. Wiąże się on  z zabudową mieszkaniową pozostawiając kościół jako samodzielną dominantę.

 

 

 

 

 


parter silnie powiązany ze strefą zewnętrzną:
działka położona jest między dwiema strefami publicznymi – Aleją KEN oraz placem przed kościołem. Przez jej teren odbywa się komunikacja między tymi strefami. Sprawia to, że parter budynku musi być maksymalnie otwarty by łączyć otaczające strefy publiczne i tworzyć ich przedłużenie.
 

Idea w kontekście urbanistycznym

Ideą urbanistyczną obiektu jest połączenie 2 stref publicznych – alei KEN z placem przed kościołem Wniebowstąpienia Pańskiego. Uniknąć należy odgrodzenia placu od ruchliwej osi funkcjonowania dzielnicy, tak by budynek był niejako łącznikiem tych dwóch stref. Z racji lokalizacji obok niewątpliwej dominanty, a nawet najbardziej rozpoznawalnego budynku dzielnicy, dom kultury nie powinien z nim konkurować a nawet być po części jego tłem. Kościół w Polskiej  kulturze jest obiektem szczególnym, będącym zwykle najbardziej okazałym budynkiem w okolicy, także z tych względów kulturowych stojący obok niego dom kultury nie powinien przyciągać większej uwagi.


 
rzut parteru

Koncepcja uwolnionego parteru

Stworzenie wolnej przestrzeni parteru jest środkiem do osiągnięcia celu integracji wnętrza z zewnętrzem. Przeszklone ściany mają spowodować by środek budynku był dobrze widoczny z zewnątrz. Parter jest przedłużeniem placu, ulicy. Znajdują się w nim funkcje zachęcające przechodniów do odwiedzenia tego miejsca. Księgarnia, sala wystawowa, kawiarnia czy foyer sali widowiskowej - wszystkie te funkcje nie są rozdzielone żadnymi nieprzeziernymi elementami, skutkuje to tym, że stojąc przed budynkiem jesteśmy w stanie zobaczyć plac przed kościołem patrząc przez całą długość parteru. Jedna duża, otwarta wielofunkcyjna przestrzeń łączy strefę alei KEN z placem przed kościołem. Wewnętrzne publiczne przestrzenie starają się także być przedłużeniem odpowiedników zewnętrznych. Na przykład hall / atrium jest przedłużeniem placu, ulica wzdłuż budynku duplikuje się wewnątrz.

 

rzut piętra 1

Integracja przestrzeni publicznych

Z otwartego parteru zostały wyprowadzone na wyższe kondygnacje 3 atria, niejako łączy to publiczną otwartą przestrzeń z górnymi kondygnacjami. Przestrzenie komunikacji są dobrze doświetlone, z częstym widokiem na zewnątrz budynku, głównie na budynek kościoła. Wykreowane zostały otwarte na świat zewnętrzny przestrzenie wspólne prowadzące do wyodrębnionych bryłowo działów tematycznych. Otwarte ulice prowadzących do odrębnych zarówno funkcjonalnie jak i bryłowo obiektów usługowych.

 

 

 

 

rzut piętra 2

 

 

 

przekrój podłużny
przekrój poprzeczny